مهمترین ماموریت من در آموزش و پرورش ترویج نماز است
علیرضا کاظمی، وزیر آموزش و پرورش در شورای عالی توسعه و ترویج فرهنگ اقامه نماز آموزش و پرورش بیان کرد:
صحبت کردن درباره نماز رزق ارزشمندی است و خدا را بابت این نعمت شاکر هستیم.
به گزارش اسپادانا خبر و به نقل از مهر، وی ادامه داد:
با خود و خدای خود عهد بستهام که ترویج نماز مهمترین ماموریتم در این وزارتخانه باشد البته ماموریتهایی دیگری هم هست که از آنها غافل نیستم. دو راهبرد نماز و انفاق از مهمترین فضائل قرآنی به شمار میآیند زیرا نماز انسان ساز، جامعه ساز است و انفاق جامعه ساز نیز انسانساز محسوب میشود. اگر بتوانیم درک درستی از فلسفه خلقت داشته باشیم مطمئناً ترویج فرهنگ نماز را مهمترین مأموریت خود تلقی خواهیم کرد.
او افزود:
به عنوان متولیان نظام تعلیم و تربیت وظیفه تمهید مقدمات و اشاعه فرهنگ اقامه نماز را داریم. ترویج نماز و انفاق دستور العملی و اجبار بردار نیست لیکن همه مکلفیم تمام تلاش مان را مصروف داریم و تمهیدات را برای اقامه نماز فراهم کنیم. قطعاً نماز اجبار بردار نیست زیرا این عمل، قلبی و اعتقادی است و باید با معرفت وجودی به آن برسیم. بنابراین ضرورت دارد زمینهها و بسترهای اقامه نماز برای دانش آموزان مهیا شود. نباید یادمان برود در ۴۴ سال گذشته از مسئله مهمی غفلت کردیم و نتوانستیم مؤلفههای مهم نماز را مشخص کنیم و دچار انحراف در نرمافزار نماز شدهایم. در تمام این سالها به دنبال سخت افزار آن بودیم در حالی که باید دلها را با معرفت نماز روشن کرد. ما در این حوزه ضعیف عمل کردیم و تنها در بخش سخت افزاری ورود کردیم.
وی به سیاستهای کلان در اقامه نماز اشاره کرد و خطاب به مدیران کل گفت:
در سیاستهای کلی ما در این خصوص، اصل اقامه نماز در مدرسه و در وقت فضیلت و به صورت جماعت اهمیت دارد. در این مسیر نقش پذیری دانش آموزان در برگزاری نماز مهم است بدین معنا که باید تمام امور به دست دانش آموزان انجام شود و تنها ما تأمین کننده مقدمات و تمهیدات آن هستیم.
وزیر آموزش و پرورش با تاکید بر اینکه باید در کیفیت بخشی نماز دقت شود، گفت:
باید نظارت و ارزیابی درستی نسبت به متولیان تعلیم و تربیت وجود داشته باشد زیرا آنها به عنوان نمایندگان نظام تعلیم و تربیت باید در اجرای اصول و سیاست گذاریهای اعلام شده مؤثر عمل کنند. باید حواسمان باشد که دغدغه ترویج نماز با مهربانی و مودت همراه باشد. بدون شک زمانی موفق میشویم که این رویکرد و عمل به اصول و مبانی اخلاقی در سرلوحه امورمان باشد. باید روی بستههای معرفتی نماز برای دانش آموزان و اولیا کار جدی صورت گیرد. هر کدام از حوزههای مختلف باید برای دانش آموز، اولیا، معلمان و مدیران برنامه ویژهای در این زمینه طراحی کنند. ما امروز به یک تشکل دانش آموزی در حوزه ترویج نماز نیازمندیم. در فضای مجازی نیز با ایجاد و راهاندازی اپلکیشنهایی و با استفاده از ظرفیت هوش مصنوعی باید به ابعاد مختلف فرهنگ نماز پرداخت و در این زمینه با پاسخ دادن به شبهات دانش آموزان در جذب آنها کوشید زیرا دانش آموز به دو دلیل نماز نمیخواند یا معرفت شناختی به نماز ندارد یا سوالات و شبهاتی مربوط به نماز دارد. در این فضا میتوان بسیاری از این مشکلات را مرتفع کرد زیرا دانش آموز امروز با منطق استدلال و فلسفه با مسائل کنار میآید. در کنار همه اقدامات فوق از جریان سازیهای فرهنگی درباره نماز نباید غافل شویم. باید تمام ظرفیتها را پای کار بیاوریم زیرا از این طریق میتوان در دانش آموزان معرفت دینی ایجاد کرد و آنها را در موقعیت تربیتی قرار داد.
